گاهی استدلال میشود که خیانتها به این دلیل بسیار دردناک هستند که یادآور اولین تجربههای ما از جهان هستند؛ زمانی که آن احساس "اعتماد اولیه" در رحم مادر، با تجربهای ناگهانی از جدایی و اضطراب جایگزین شد. کارلی با اصرار میگوید: «من هرگز نمیتوانم چنین کاری انجام دهم!» اما حقیقت این است که هر یک از ما، با تمام پستی و بلندیهای اخلاقی، در موقعیتهایی قرار میگیریم که ممکن است به دیگران، بهویژه کسانی که بیشترین اهمیت را دارند، خیانت کنیم.
فیلیپس (۲۰۱۲) استدلال میکند که «احساس ما از خودمان به عنوان موجودات اخلاقی، حول مسئله خیانت شکل میگیرد». آیا ما همیشه قربانی هستیم یا میتوانیم مرتکب جرم شویم؟ او فراتر میرود و معتقد است که خیانت میتواند مکانیسمی باشد که روابط را در زمانهایی که دچار ایستایی شدهاند، به حرکت و تغییر وادار میکند.
در نهایت، باید با این واقعیت روبرو شوید که زندگی همیشه طبق وعدهها پیش نمیرود. او با غم، اما با درکی عمیقتر از جهان، مسیر خود را ادامه خواهد داد؛ با این آگاهی که عشق، با تمام زیباییهایش، با احتمال دائمی خیانت در هم آمیخته است.
**مرجع:**
Phillips, A. (2012). "The Gift of Judas" in London, Book Review 34.



